‏جمله‌اي از تولستوي با اين مضمون مشهور است که گفتني‌ها را بايد گفت‎ ‎اگرچه ‏بسياري آن را مي‌دانند اما جرات ابراز آن را، حتي براي خود ندارند و به باور اين ‏قلم، شناساندن ماهيت ايراني برهر ايراني از جمله‎ ‎گفتني‌هائيست که اگر چه همگان ‏خود مدعي بر واقف بودن آنيم، اما چون از‏‎ ‎ابراز آن ابا داريم، بايد آنقدر گفته شود تا ‏علاجي بر عارضه خود فريبي ما‏‎ ‎گردد‎.‎

مرحوم جمالزاده در کتاب خود بنام "خلقيات ما ايرانيان" توصيفي دارد که خواندني ‏است او مي نويسد ايرانيان کار دنيا را به جد نميگيرند، مگر در سه مورد ‏مخصوص،شکم،کيسه، و تنبان، و وقتي پاي اين سه چيز به ميان آيد يوسف‏‎ ‎را به ‏کلافي و خدا را به خرمايي مي‌فروشند....... ‏

يکي از دردسر هاي حرفه روزنامه نگاري در کشورمان اين است که همگان کمان ‏دارند روزنامه نگار از پس و پيش همه جريانات سياسي با خبراست و مي تواند ‏آينده بازي هاي سياسي را پيشگويي کند کافي است در جمعي حضور داشته باشيد و ‏در آن جمع بدانند که شما روزنامه نگار هستيد آن گاه با سيل پرسش هاي ريز و ‏درشتي مواجه خواهيد شد که وصفش به قلم نيايد، پرسش هايي از قبيل : پيام پوتين ‏چه بود؟ آيا استعفاي لاريجاني به دليل اختلاف با احمدي نژاد بود؟ آيا اين درست ‏است که بخشي از طلب روسيه از بابت نيروگاه بوشهر پرداخت شد تا پوتين حاضر ‏به ملاقات با رهبري گردد؟ بنزين آزاد مي شود يا نه و هزاران پرسش ديگر. ‏

الغرض چندي قبل در جمعي دوستانه بعد از آنکه چند ساعتي زير رگبار پرسش ‏هايي از قبيل آنچه گفته آمد قرار گرفتم آشنايي که ميدانستم ازپس سختي روزگار با ‏مسافر کشي امرار معاش مي کند بدون مقدمه به نمايندگي از سوي برخي از ‏همکارانم که منتقد دولت هستند به باد سر زنش گرفته شدم که چرا با دروغ و تهمت ‏زدن مردم را نسبت به دولت خدمت گذاربدبين مي کنيم و الخ... و بعد هم شروع به ‏گفتن ماجراي کرد که در ذيل به اختصارمي خوانيد: ‏

مدتها بود که بيکار بودم تا عاقبت با قرض و قوله پيش پرداخت خريد يک دستگاه ‏اتومبيل پرايد ازنوع ليزينک را فراهم کردم تا با مسافر کشي امرار معاش کنم اما دو ‏ماه از خريد ماشين گذشت و ازکارت سوخت خبري نشد به همه ارگان هاي ذيربط ‏هم مراجعه کردم اما جز وعده هاي سر خر من جوابي نمي گرفتم تا آنکه يک شب ‏وقتي عهد و عيال در خواب بودند کاغذ و قلمي برداشتم و يک نامه تند و آتشين براي ‏رئيس و جمهور نوشتم و در آن ياد آور شدم که حالا که پول نفت را بر سر سفره بي ‏نان ما نياوردي لااقل کارت سوخت ماشيني که به اقساط خريدم را بدهيد تا از عهده ‏مخارج عايله ام و مادر بيمارم بر آيم الغرض سه روز بعد از دفتر رئيس جمهور به ‏خانه ام تماس گرفتند و پس از دلجويي هاي فراوان مشکلم را به سردار...ارجاع ‏دادند تا بروم و کارت سوخت ماشينم را بگيرم و رفتم و با کلي احترام و عزت نه تنها ‏کارت سوختم را دادند بلکه يک خط هم به روي ماشينم انداختند تا بي درد سر مسافر ‏کشي کنم شب که به خانه آمدم باز از دفتر رئيس جمهور تماس گرفتند تا ببينند مشکلم ‏حل شد يا نه... و حالا خودم و زن و بچه هايم روزي هزار بار به جان اين دولت و ‏رئيس جمهور دعا مي کنيم و از اينکه در انتخابات به اين دولت راي نداده بودم از ‏خدا طلب استغفار مي کنم و...‏

آنچه گفته آمد دردي است که بخشي از مقوله جامعه شناسي است که نبايد با مقوله ‏هاي سياسي خلط مبحث شود چرا که امروزه علارغم همه انتقاد اتي که نسبت به ‏عملکرد دولت در تعاملات بين المللي وجود دارد و با همه بگير و به بند ها و ايضا ‏بيم و هراس هايي که از هجوم بيگانه به مام وطن در دل هاي آگاه و هوشيار سايه ‏افکنده، بخش عظيمي از جامعه امروز اين کهنه ديار فارغ از همه واقعيت هاي پنهان ‏و آشکار از نا کار آمدي سيستم حاکم بر اين آب و خاک گرفتار روزمرگي هاي ‏زندگي سخت و جانفرساي خود هستند که در اين رهگذر اگر با تضرع و توسل به ‏صاحب منصبان به کوچکترين حق مسلم خود دست يابند "آن را نه" حق "که ‏مرحمت و لطف زمامدارانش مي دانند و هرگز به قبول اين واقعيت تن نخواهد داد که ‏اگر اتومبيل بدون کارت سوخت تحويل گرفته است مسبب آن سيستم نا کار آمدي است ‏که با سهميه بندي کردن بنزين توليدات مرتبط با آن را بدون ارائه راه کار متناسب ‏تحويل مصرف کننده مي دهد."‏

شايداز همين رو است که سال ها پيش از اين روشنفکراني چون جمالزاده در توصيف ‏خلقيات مردم اين کهنه ديار مي نويسد:‏
ايرانيان براي حل و فصل معضلات امور و مشکلات خود ودنيا تنها به سه طريقه ‏معتقدند‎ ‎که عبارتست از سرهم بندي، ماست مالي، و روش مرضيه ساخت وپاخت، و ‏اين هر‎ ‎سه از مبتکرات فکر بديع و از کشفيات قريحه سرشار ايراني جماعت است که ‏الحق‎ ‎در اين ميدان گوي سبقت از جهان و جهانيان ربوده است‏‎.‎

بي گمان خواندن و شنيدن واقعيتهاي اين چنين از جامعه امروز اين کهنه ديار دل و ‏جان هر ايراني وطن پرستي را به درد مي آورد اما حقيقتي است که به دليل خود‏‎ ‎فريبي از ياد برده‌ايم و راه علاج اين عارضه تاريخي را بر خود بسته‌ايم و تنها ‏آنهائيکه به اين واقعيت تلخ پي برده‌اند با دلسردي از‏‎ ‎خود فريبي هموطنان خويش، يا ‏گوشه عزلت گزيدند و يا به اميد علاج اين‎ ‎عارضه دست به دعا بر داشتند و يا دست ‏کم همچون "فريدون توللي" شاعر‎ ‎توانمند اين آب و خاک که در سال ۱۳۴۰ وقتي از ‏سر پي بردن به خود فريبي‎ ‎هموطنانش دست از فعاليتهاي اجتماعي کشيد، با مخاطب ‏قرار دادن مردم اين کهنه ديار فرياد بر آورد که‏‎: ‎
‎
ترسم ز فرط شعبده چندان....... کنند‎
تا داستان وطن باورت کنند‎
من رفتم از چنين ره، ديدم سزاي خويش‏‎
بس کن تو، ورنه خاک وطن بر سرت کنند‏‎

عمادالدين باقي روزنامه نگار و رييس انجمن دفاع از حقوق زندانيان که چهار روز است در زندان اوين به ‏سر مي برد، با انتشار نامه اي خطاب به شاهرودي، رئيس قوه قضاييه با اشاره به تهديدهائي که عليه وي ‏صورت گرفته، موارد نقص حقوق بشر توسط دستگاه هاي امنيتي و قضائي را تشريح کرد.باقي در اين نامه با ‏اشاره به اينکه "از هنگامي كه انجمن دفاع از حقوق زندانيان را تشكيل" داده‌ "با فشارهاي زيادي مواجه" ‏بوده، مي نويسد: "آيا اين وضعيت با بودن در زندان برايتان تفاوتي داشت و اين‌سو و آنسوي ديوار چه فرقي ‏مي‌كرد؟ شما بگوييد خطوط قرمز كجاست؟ به عنوان يك شهروند و نويسنده‌اي كه مي‌خواهد از حق آزادي بيان ‏استفاده كند و حق انتقاد و مخالفت و نوشتن و سخن گفتن براي او مانند حق آب و هوا است، كجا و چگونه ‏بنويسد كه هر روز او را به دادگاه فرا نخوانند؟ و تهديد به زندان نشود؟"‏

دراين نامه که روز هجده آبان ماه به عنوان نامه اي خصوصي براي ايت الله شاهرودي رييس قوه قضاييه ‏فرستاده شد، به نوشته باقي "به توصيه برخي از دوستان برخي نام‌ها و عبارات حذف گرديد كه در اينجا ‏دوباره افزوده شده و داخل ‏‎[ ]‎‏ قرار گرفته‌اند". باقي خود پيش از رفتن به زندان برخي از تاريخ ها را اصلاح ‏کرده وچند بند به پايان نامه افزوده است. انتشار عمومي نامه عمادالدين باقي به نوشته خود وي "براي وجدان ‏عمومي است كه قاضي واقعي است". ‏

‎‎متن نامه عماد باقي‎‎

حاجتي نيست كه اصول نوزدهم تا چهل و دوم قانون اساسي را كه فصل سوم آن تحت عنوان حقوق ملت است، ‏يادآور شوم. اما از باب حسن مطلع اشارتي را بي فايده نمي‌دانم. اصل نوزده از حقوق مساوي مردم ايران

اصل 20 حمايت يكسان قانون از زنان و مردان‏
اصل 22 مصونيت حيثيت، جان، حقوق، مسكن و شغل اشخاص
اصل 23 ممنوعيت تفتيش عقايد و مصونيت افراد از تعرض يا مواخذه بخاطر داشتن عقيده‏
اصل 24 آزادي بيان مطالب توسط مطبوعات و نشريات‏
اصل 25 ممنوعيت استراق سمع‏
‏‌اصل 26 آزادي احزاب، جمعيت‌ها و انجمن‌هاي سياسي و صنفي
اصل 27 آزادي راه‌پيمايي بدون حمل سلاح
اصل 28 حق شغل‏
اصل 32 ممنوعيت بازداشت بيش از 24 ساعت و تفهيم اتهام كتبي و با ذكر دلايل در مدت احضار يا ‏بازداشت
اصل 34 حق دادخواهي و شكايت‏
اصل 35 اطلاق حق وكيل گرفتن‏
اصل 37 اصل برائت‏
اصل 38 ممنوعيت هر گونه شكنجه و اصل 39 از ممنوعيت هتك حرمت و حيثيت فرد زنداني يا بازداشت ‏شده سخن مي‌گويند. در اينجا نمي‌خواهم به مصاديق و موارد نقض تمام اين حقوق اساسي درباره خود به ‏عنوان يكي از شهروندان سخن بگويم.‏

پيش از روي كار آمدن آقاي سيد محمد خاتمي و بروز جنبش اصلاحي در ايران، تهديدها و آزارهايي متوجه ‏من و خانواده‌ام شد و شرايطي پديد آورده بودند كه از هنگام خارج شدن از خانه اضطراب بر خانواده مستولي ‏بود و نگران حادثه‌اي بودند و اگر چند بار تماس برقرار نمي‌شد يا تأخيري در بازگشت صورت مي‌گرفت ‏نگراني چيره مي‌شد. به همين سبب بود كه در سال 1378 كتاب تراژدي دموكراسي را با اين عبارت اهدا ‏كردم: "تقديم به همسر و دخترانم كه سالهاي پر اضطرابي را همسفرم بوده‌اند". اما فعلا از بازگو كردن ‏جزئيات آنچه در سال هاي پيش از1384 رخ داده درمي‌گذرم و به مجالي مناسب‌تر واگذار مي‌كنم وبه برخي ‏ديگر از مشكلات فهرست‌وار اشارتي مي‌نمايم:‏

‎‎فهرست برخي از تهديدها و آزارها‎‎

‏1 ـ در سال 1374 به دادگاه ويژه روحانيت احضار و چند ساعت بازجويي شدم. اتهامات سنگين و بي‌اساس ‏سياسي وارد شد كه در فضاي خاص و سكوت آن روزها تبعاتش معلوم بود.‏

‏2 ـ در سال تحصيلي 74 ـ 75 از تدريس در دانشگاه ممنوع شدم و در ميان ترم تحصيلي، كلاسهايم را تعطيل ‏كردند.‏

‏3 ـ مجوز فعاليت انتشاراتي گرفتم كه وزارت اطلاعات در دوره آقاي فلاحيان طي نامه‌اي به وزارت ارشاد ‏عدم صلاحيت مرا اعلام و دستور لغو پروانه را صادر كرد.‏

‏4 ـ در معاونت پژوهشي موسسه تنظيم و نشر آثار امام خميني مشغول كار شدم ولي توسط نيروهاي امنيتي بر ‏آن موسسه چنان فشار آمد كه ناگزير از كناره گيري شدم و سرانجام براي گذران زندگي خويش به كارگاهي ‏در خارج از شهر تهران (صالح‌آباد در جاده بهشت‌زهرا) رفته و كارگري كردم؛ هر چند پس از مدت كوتاهي ‏دوباره به فعاليت پژوهشي خود مشغول شدم. پس از روي كار آمدن آقاي خاتمي انتظار مي‌رفت اين شرايط ‏تغيير كند اما متاسفانه هنوز اين وضعيت ادامه دارد.‏

‏5 ـ در سال 1378 كه پس از سالها مطبوعات آزاد و مستقل پا به ميدان نهاده و تنفسي تازه مي‌كردند تهديدات ‏جاني نسبت به من و برخي از دوستان به حدي رسيده بود كه يك مقام نيروي انتظامي با من و گنجي قرار ‏‏‌گذاشت و متن نامه‌اي از شوراي امنيت را مبني بر جدي بودن خطر جاني توسط عوامل داخلي و خارجي ‏ابلاغ كرد و بيان داشت، نيروي انتظامي موظف به حفاظت از جان ما شده است. فعلاً از ذكر منابع تهديد ‏درمي‌گذرم.از آن پس تا زمانيكه روانه زندان شديم تحت حفاظت پليس بوديم هرچند بصورتي كاملا ناگهاني و ‏غافلگيرانه، سعيد حجاريان ترورشد.‏

‏6 ـ در 22 اسفند 1377 پس از چند هفته آتش تهيه روزنامه كيهان، توسط دادسراي نظامي تهران احضار و ‏چند ساعت بازجويي شدم. آنانكه تجربه اين وقايع را دارند مي‌دانند كه هر احضار و بازجويي انسان را در ‏وضعيت تعليق و بلاتكليفي در امور زندگاني‌اش قرار مي‌دهد.‏

‏7 ـ در خرداد 1379 دادگاه ديگري مرا احضار و با انتساب اتهامات ناروايي مرا به 5/7 سال زندان محكوم ‏كردند و سپس در مرحله تجديدنظر به 3 سال كاهش يافت. اين دوره زندان را سپري كردم، در حاليكه 49 ‏فقره شكايت به دادسراي انتظامي قضات اعلام كرده بودم كه هيچگاه به آنها رسيدگي نشد. هيچ يك از اتهامات ‏من ثابت نگرديد به همين دليل دادگاه كه اسما علني و در عمل غير علني برگزار شد، اجازه در اختيار داشتن ‏متن مذاكرات دادگاه را (كه طبق قانون بايد نسخه‌اي به من داده مي‌شد) و نيز اجازه انتشار بخش مهمي از ‏دفاعياتم را هم نداد. ‏

‏8 ـ در طول 25 سال گذشته شغل اصلي من پژوهش و تاليف بوده و تاكنون 21 اثر پژوهشي، مجموعه ‏مقالات و ترجمه منتشر كرده‌ام. اما هفت كتاب من يا پس از انتشار توقيف شده و يا پيش از انتشار ممنوع ‏گرديده. آنان كه دستي بر كتابت و تاليف و طبع دارند مي‌دانند كه توقيف يك كتاب چه زيان مادي و معنوي ‏هنگفتي به يك نويسنده وارد مي‌سازد به ويژه آنكه برخي از اين كتاب‌ها پس از توقيف در دهها هزار نسخه در ‏بازار سياه چاپ و منتشر شده و سود كلاني نصيب قاچاقچيان بازار كتاب مي‌گردد بدون اينكه حقوق مادي و ‏معنوي نويسنده ادا شود و فقط هزينه آنرا داده است.پس از آزادي از زندان چند ماه بيكار بودم و هيچكس ‏سراغي از نحوه گذران زندگي‌ام نمي‌گرفت و فقط متكي به درآمد ناچيز حق‌التاليف كتابهايم بودم.‏

‏9ـ در اوايل سال 82 توسط وزارت احضار شدم و بدون ذكر هيچ دليل قانوني ممنوعيت مصاحبه با راديوهاي ‏فارسي زبان خارج از كشور مانند راديو فردا، راديو آمريكا (به تصريح) و راديو بي بي سي و فرانسه (به ‏تلويح) به من ابلاغ شد.‏

‏10ـ سرانجام با سازمان ملي جوانان مقدمات يك كار پژوهشي را ريختم، ولي از سوي سازمان بازرسي كل ‏كشور افرادي به آن موسسه مراجعه كرده و در جستجوي يافتن مدركي درباره همكاري پژوهشي من با آنجا ‏بوده‌ و نگراني‌هايي براي موسسه ايجاد كردند.‏

‏11ـ به انتشار روزنامه جمهوريت با رويكرد اجتماعي اقدام كردم. در حالي كه 5 ماه زحمت سازماندهي و ‏برنامه‌ريزي آن را متحمل شده بوديم تنها دو هفته از انتشار روزنامه گذشته بود كه ‏‎]‎سعيد مرتضوي‎[‎‏ دادستان ‏تهران مانع از ادامه كار روزنامه شد. از آنجا كه به برخي مقامات و شخصيت‌ها اعلام شده بود سردبيري ‏عمادالدين باقي يكي از علل اصلي متوقف كردن كار روزنامه است به خاطر اعتقاد به اصل بقاي روزنامه و ‏جلوگيري از بيكار شدن دهها نفر از همكارانم اعلام كردم داوطلبانه كناره‌گيري مي‌كنم اما باز هم تهديد كردند ‏اگر جمهوريت منتشر شود، همان شب توقيف مي‌گردد.‏

‏12 ـ در حالي كه شايد برخي گمان برند روزنامه شرق كه از مهم‌ترين روزنامه‌هاي اصلاح‌طلب كشوربود به ‏دليل آنكه داماد من محمد قوچاني سردبيري آنرا بر عهده دارد پايگاهي براي من است اما اين روزنامه پس از ‏چاپ چند مقاله از اينجانب، تهديد شد. به آنها گفته شد‌ كه ديگر هيچ سرمقاله‌اي از عمادالدين باقي چاپ نكنند. ‏آنها هيچ حكم كتبي صادر نمي‌كنند و مي‌خواهند بدون ارايه مدرك و با استفاده از زور مانع چاپ مطالب شود ‏تا اگر كسي مدعي شد چنين گفته اند، بتواند تكذيب كرده و به اتهام انتشار كذب با او برخورد كند.{...} ‏بنابراين روزنامه شرق تا حدود يكسال ونيم گاهگاهي مطالب خبري يا نوشته‌هاي مرا با احتياط و در لابلاي ‏صفحات به طبع مي‌رساند و براي جلوگيري از به خطر افتادن بقا و حيات روزنامه نمي‌توانست سرمقاله‌اي از ‏من چاپ كند. البته نماينده قوه قضاييه در هيئت نظارت بر مطبوعات (جناب آقاي اژه‌اي) حتي نسبت به همين ‏مطالب غير سياسي كه گاهگاهي در لابلاي صفحات چاپ مي‌شد نيز حساسيت و مخالفت ورزيده‌اند. ‏

‏13 ـ علاوه بر اين بنا بر اطلاع من، تلفن‌هايم شنود مي‌شوند، خانه‌ام تحت مراقبت امنيتي است و از ‏ساختمان‌هاي مشرف بر خانه‌ما با دوربين و وسيله استراق سمع همه چيز تحت كنترل است و در حوزه ‏خصوصي خويش مأمون و مصون نيستيم اين در حالي است كه هيچ فعاليت پنهاني ندارم و نوع كار من نوشتن ‏و عمل كردن در چارچوب قوانين جاري كشور است. براساس نظر يك كارشناس فني اتومبيل من نيز ‏دستكاري شده و يا شنودگذاري گرديده بود. ‏

واقعيت اين است كه از نظر شخصي در همه اين شرايط به راحتي زندگي مي‌كنم و چون دغدغه پنهانكاري ‏ندارم و به عنوان يك نويسنده و گوينده مايلم حتي يك نفر افزون تر گفتني‌هايم را بشنود لذا از اينكه حتي از ‏طريق شنود نيز يك تن بيشتر از افكارم آگاه شود خرسندم. اما اين شيوه در مقياس ملي بسيار خطرناك و ‏ناقض حقوق شهروندان و بر ضد حقوق بشر است.‏

‏14ـ چهار سال واندي از آزادي ام از زندان مي گذردودر اين مدت 23بار احضار شده ام.(بطور متوسط هر ‏دوماه يا دوماه ونيم يكبار)در يكسال ونيم اول 9باربه دادگاه ويكبار به وزارت اطلاعات احضار شدم ودر ‏دوسال اخير14بار به دادگاه و وزارت اطلاعات رفتم كه مجموعا سه بارآن منجر به صدور حكم محكوميت ‏شده است، يك جريمه مالي و دوحكم زندان يكساله وسه ساله.همچنين با احضارهاي پي در پي يك وضعيت ‏تعليقي و بي ثباتي ايجاد كرده و اجازه نداده‌اند كه برنامه بلندمدتي براي زندگي خود ترسيم نمايم.‏

‏15ـ هنگامي كه همه راهها و درها را بستند، تنها روزنه كار علمي و تنفس باقي مانده، حضور در كنفرانس‌ها ‏و سمينارهاي علمي و حقوق بشري است كه آنرا هم مسدود كرده و ممنوع الخروجم ساخته‌اند. ‏

ساعت 30/4 بامداد دوشنبه 13 مهر 1383 به همراه خانواده به فرودگاه تهران عزيمت كردم. پس از تحويل ‏چمدان ها به قسمت بار و نيز پرداخت عوارض خروج و ايستادن در صف گمرك، ساعت 30/6 بامداد روي ‏پاسپورت من و همراهانم مهر خروج زده شد. چند روز پيشتر پرس و جوهاي لازم را انجام داده بودم و برايم ‏محرز بود كه ممنوع الخروج نيستم. هنگامي كه گمرك فرودگاه نيز اسم مرا در مانيتور كنترل كرد چون در ‏ليست ممنوع الخروج ها نبودم مهر خروج را روي پاسپورت زد. من از نظر قانوني از ايران خارج شده بودم ‏اما پس از عبور از گمرك ماموري نزد ما آمد و پاسپورت من و كليه كيف هاي دستي من و همسر و دخترانم ‏را گرفت و مرا با خود به دفتري برد كه تحت عنوان نهاد رياست جمهوري در فرودگاه مستقر است. بنابراين ‏آنچه رخ داد نه يك رفتار قانوني بلكه يك بازي كاملا امنيتي توسط دستگاه موازي اطلاعاتي بود. دقايقي پس از ‏ورود به دفتر موسوم به نهاد رياست جمهوري با كمال شگفتي مشاهده كرديم كليه چمدان‌هاي ما را كه تحويل ‏بار هواپيما شده بود به اين دفتر بازگرداندند و تمام محتويات كيف هاي دستي و ساك و چمدان ها را كاويدند. ‏

سي دي ها و نوارها را يك به يك باز بيني كردند. چيزي جز 50 – 40 جلد كتاب كه اغلب آنها كتب منتشر ‏شده خودم بود و چند سي دي فيلم مجاز و دعوتنامه بنياد پاركينسون و چند قطعه كاغذ و يادداشت چيزي به ‏دست نيامد. نحوه جستجو چنان بود كه گويي مظنوني كه اطلاعات هسته‌اي كشور را به خارج منتقل مي كرده ‏تحت بازرسي است. تا ساعت 30/11 پيش از ظهر اين ماجرا به طول انجاميد و خستگي مفرط به همراه ‏داشت.‏

شگفت آور اينكه در پاسخ به اعتراض من گفتند كه حكم قضايي دارند اما هيچ حكمي را نشان ندادند و همه ‏كارها و اوامر تلفني انجام مي‌شد. مضاف بر اين پاسپورت من ضبط شد و طي نامه اي اعلام داشتند كه به ‏درخواست دادگاه ويژه روحانيت اين عمل صورت گرفته و من بايد به آنجا مراجعه كنم. اين در حالي است كه ‏فقط مي توان از سفر كسي ممانعت كرد كه به حكم دادگاه ممنوع‌الخروج شده باشد و من توسط هيچ دادگاهي از ‏جمله دادگاه ويژه روحانيت نه محاكمه، نه محكوم و نه حتي در چند سال اخير احضار شده‌ بودم و حتي مهر ‏خروج هم بر پاسپورت من نشسته است. ‏

اين اقدام يكي از مصاديق بارز نقض حقوق بشر است. در ماده 13 اعلاميه جهاني حقوق بشر آمده است "هر ‏شخصي حق دارد هر كشوري از جمله كشور خود را ترك كند يا به كشور خويش باز گردد»". اگر من مي ‏‏‌خواستم طي سفر خويش درباره حقوق بشر در ايران سخني بگويم اما با ممانعت غير قانوني از سفرم آشكارا ‏مدرك ديگري به نهادهاي بين المللي حقوق بشر مبني بر نقض حقوق مسلم و ابتدايي شهروندان داده‌اند. سفر ‏كردن حق مسلم شهروندي است و هر كس به هر شهر و كشوري كه بخواهد مي تواند سفر كند و هيچ دولت و ‏مقام و نهادي حق ندارد آنرا از افراد سلب نمايد. ‏

تنها در صورتيكه فردي متهم به قتل بوده و بيم فرار او از مجازات وجودداشته باشد و يا اموال عمومي يا ‏خصوصي را سرقت يا اختلاس كرده و با فرار او امكان استيفاي حقوق ضايع شده از بين مي‌رود مي‌توان وي ‏را ممنوع‌الخروج كرد. متاسفانه در كشور ما نويسندگان مورد بي حرمتي قرار مي‌گيرند و كتابهاي من همچون ‏اشياء ممنوعه و آلات جرم بازرسي و صورتجلسه مي شود. آيا اين كاري غير اخلاقي نيست؟ زيرا آنها در ‏حالي كه مي توانند از پيش به افراد و به ويژه افراد شناخته شده اطلاع دهند كه اجازه خروج از كشور را ‏ندارند، از اين كار ساده امتناع مي‌ورزند و پس از اينكه آنها وقت و هزينه زيادي را براي تدارك سفر صرف ‏مي كنند و تمام برنامه‌هاي خويش را بر اساس مسافرت چند هفته اي تنظيم مي‌نمايند و دهها تماس و قرار و ‏وعده و وعيد صورت مي گيرد در لحظه خروج دست به چنين عملي مي زنند و شهروندان را بدينوسيله مورد ‏اذيت و آزار قرار مي دهند. از آنجا كه هر روزه براي شهروندان ديگري اين حوادث در فرودگاه اتفاق مي‌افتد ‏اما صداي آنها به جايي نمي رسد اين رويداد را خير مي دانم و با تبديل آن به يك پروژه مي‌كوشم حادثه ممنوع ‏الخروج شدنم را به منبع خير براي جامعه تبديل كنم.‏

‏16ـ روز پيش از پرواز با تعقيب و مراقبت محسوسي مواجه بودم. عصر يكشنبه دو موتور سوار كه در ‏تعقيب من بودند، يكي از بستگانم را كه در ميدان آرژانتين به قصد آوردن بسته وسايل شخصي‌ام از اتومبيل ‏اقدام كرده بود مورد حمله قرار دادند و بسته مرا از دست او ربودند. او وحشت‌زده شده و از كاربرد كارد و يا ‏ساير سلاح‌هاي سرد توسط مهاجمان بيمناك گرديده بود. شايد تصور آنها اين بود كه با ربودن پاسپورت و ‏ساير مدارك سفرم، برنامه بدون پرداخت هزينه لغو خواهد شد و من هم در هيچ محكمه‌اي نمي توانم چيزي را ‏ثابت كنم خصوصا كه كيف زني آنقدر متداول شده كه ظن كسي به جاي ديگر نمي رود. موتور سواران حتي ‏پس از اين تهاجم تا آخر شب كه به منزل رفتم در تعقيب من بودند. هنگامي كه اين تعقيب و مراقبت‌ها انجام ‏شود انسان در خيابان‌ها نيز احساس امنيت نمي‌كند. حتي هر صبح كه فرزندانم به مدرسه و دانشگاه مي‌روند تا ‏لحظه‌اي كه بازگردند نگران آنها هستيم و اين داستان هر روز تكرار مي‌شود.‏

‏17 ـ از هنگامي كه انجمن دفاع از حقوق زندانيان را تشكيل داده‌ايم با فشارهاي زيادي مواجه بوده‌ايم.از ‏سازمان بازرسي كل كشور به وزارت كشور مراجعه كرده و نسبت به صدور پروانه اين انجمن اعتراض ‏كرده و رونوشتي از پرونده را با خود برده‌اند و در پي يافتن مستمسكي براي لغو پروانه بودند. اين در حالي ‏است كه اين انجمن طبق اساسنامه‌ اش نهادي غير سياسي، غير انتفاعي و غير دولتي است و صرفا فعاليت ‏حقوق بشري داشته و موضوع فعاليت آن عام و شامل همه زندانيان عادي و سياسي است. اين انجمن صرفا ‏فعاليت حقوقي و علمي و خدماتي مي‌كند. يادآوري مي‌كنم اساسا طبق قانون اساسي ج.ا.ا و اعلاميه جهاني ‏حقوق بشر راه‌اندازي چنين نهادهايي نياز به مجوز حكومت ندارد. در كجاي دنيا براي فعاليت‌هاي مدني و ‏خيريه‌اي از دولت‌ها كسب اجازه مي‌كنند؟ در عين حال ما به مقررات موجود احترام گذاشتيم ولي به بهانه‌هاي ‏مختلف در پي جلوگيري از فعاليت‌ اين انجمن هستند.‏

‏18ـ اقدام بعدي اين بود كه حكم يكسال زندان تعليقي با شكايت دادستان تهران به حكم قطعي بدل شد در حالي ‏كه حكم تعليقي هم اساس منطقي نداشت چه رسد به اينكه قطعي گردد. زيرا:‏

الف: سال گذشته شعبه 6 دادگاه انقلاب بدون اينكه دادگاهي برگزار كند حكم صادر كرده است. من به دليل ‏اينكه دادگاه غير علني بود و به وكيلم اجازه حضور داده نشد و فاقد هيئت منصفه بود آنرا صالح ندانسته و ‏شركت نكردم. شعبه مربوطه بر اساس كدام دفاعيات حكم صادر كرده است؟
ب: علاوه بر اين بسياري از اتهامات مطرح شده در دادنامه قبلا به من تفهيم نشده بود.‏
ج: همچنين تمام اتهامات مندرج در دادنامه، مربوط به مقالاتي بود كه صراحتا از يك پرونده سياسي ‏مطبوعاتي حكايت مي‌كرد كه مشمول اطلاق اصل 168 قانون اساسي است و تخصيص بردار نيست.‏
د: قبلا عليه بسياري از آن مقالات حكم صادر شده و زندانش را تحمل كرده بودم.‏
هـ: پنجم اينكه اظهارات من در مقالاتم اساسا جرم نبوده است. استفاده از حق آزادي بيان بدون اينكه بزهي در ‏جوف آن واقع شود جرم نيست كه بخواهند دادگاه براي آن برگزار كنند. ‏

‏19‏‎ - ‎در سال 1383 من يك درخواست کتبي را به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي تقديم کردم و خواستار ‏مجوزتأسيس مؤسسه اي فرهنگي شدم. من به عنوان عضو هيئت موسس و مسئول و همسرم به عنوان عضو ‏هيئت موسس بوديم. در وزارت اطلاعات دولت محمد خاتمي نيزصلاحيت مرا رد کردند. در آبان 1383 من ‏درخواست خود را طي نامه اي به وزارت اطلاعات و نيز از طريق نمايندگان مجلس پي گرفتم اما هيچ تجديد ‏نظري از سوي وزارت انجام نشد.بنابراين ما از داشتن شغل محروميم. اکنون از شما مي پرسم که چه راه ‏ديگري براي دستيابي به حق مان براي داشتن شغل و درآمد باقي مانده است‏‎.‎

‏20‏‎ – ‎مجله جامعه نو که مدير مسئول آن همسر من فاطمه کمالي احمد سرائي بود به مدت سه سال منتشر مي ‏شد؛اما سرانجام با اراده آقاي محسني اژه اي توقيف وسپس درهيئت نظارت بر مطبوعات که اکثريت اعضاي ‏آن را محافظه کاران تشكيل مي دادند آقاي اژه اي پيشنهاد لغو مجوز آن را داد. پس از تقديم گزارشي کتبي از ‏سوي مدير مسئول به اين اميد که نشان دهد از قانون مطبوعات تخلف نکرده است، آقاي اژه اي در جلسه هيات ‏نظارت مي گويد : "اين مجله از جهت محتوا مقصر است چرا که ترويج کننده سکيولاريسم است" وبدون هيچ ‏دليل موجهي پروانه انتشار آن لغو شد.(ن.ك.روزنامه شرق23و24اسفند1383 )اين در حالي بود كه خانم ‏كمالي با وجود5اتهام سنگين مطبوعاتي در دادگاه مطبوعات محاكمه شد وبخاطر ارائه دفاعيات مستند وقوي ‏خودهيات منصفه ودادگاه راي به برائت او دادنداما هيچوقت از مجله او رفع توقيف نگرديد. آيا همسرم هم به ‏دليل اينکه همسر و شريک من است بايد قرباني شود ؟‏‎ ‎

‏21-دربهمن1384براي دريافت جايزه حقوق بشركميسيون ملي فرانسه به آن كشور دعوت شدم اما عليرغم ‏مكاتبات وپيگيري هاي فراوان من و وساطت برخي از شخصيت هاي سياسي، اجازه سفر ندادند.‏

‏22-در بهمن1385نيز براي سخنراني در كنگره جهاني عليه مجازات اعدام در پاريس دعوت شدم ومقاله اي ‏فرستادم كه با وجود پيگيري هاي زيادباز هم اجازه سفر داده نشد لذا اين بار هم نماينده اي را به منظور ارائه ‏مقاله اعزام كردم.‏

‏23‏‎-‎بجز كتاب هاي ممنوع شده مذكور در بند8اين نامه در سال 1385نيز پس از دوسال كه 7«كتاب» و ‏‏«مجموعه مقالات»ام كه درمطبوعات ورسانه ها منتشر شده بودنددر اداره بررسي كتاب(مميزي)در وزارت ‏ارشاد منتظر دريافت مجوز چاپ بود اعلام شد همه آنها ممنوع از انتشار است.مقامات عالي وزارت ارشاد ‏نيز به نامه هاي من در اين زمينه هيچ پاسخي ندادند.(ن.ك.ايلنا وگويا وبي بي سي ‏وفردا5/8/1385ومطبوعات 6/8/1385‏‎(‎‏.‏

‎ ‎‏24-اكنون كه اين نامه را مي نويسم دو احضاريه جديد هم دريافت كرده ام.يكي احضار به شعبه اول امنيتي ‏دادگاه انقلاب براي يك پرونده جديد كه بازپرسي آن آغاز شده و ديگري احضار به دادگاه مطبوعات ومعلوم ‏نيست فرجام اين دو پرونده چه خواهد شد اما در حال حاضر يك چيز معلوم است وآن هم ايجاد تعليق در ‏زندگي ماست.‏

‏25-تازه ترين اقدام(در نيمه اول مرداد1386)، صدور 3سال حكم زندان براي من و3سال براي همسرم ‏و3سال براي دخترم و3سال براي برادرزاده همسرم بود كه در حال حاضر در مرحله فرجام خواهي است.‏

‏26-در 29مرداد1386نيز توسط افراد ناشناسي در غياب ما دستبرد شبانه به كامپيوتر انجمن دفاع از حقوق ‏زندانيان زده شد وپس از تخليه كليه اطلاعات بايگاني، آنها را از دستگاه پاك كرده اند وسبب نگراني و رنجش ‏همه همكارانم از اين نوع اعمال شده اند.‏

گزارش سابق الذكر به هيج وجه معلول صدور حكم زندان در روزهاي اخير نيست زيرا كسي كه بارها از ‏مرگ جسته است و از آن بيمي ندارد زندان را حقيرتر از آن مي‌انگارد كه انگيزه اين تظلم نامه‌اش باشد. ‏

‎‎چه خواهيد كرد؟‎ ‎

در بحبوحه انقلاب سال 57 هر روز غسل شهادت كردم و به خيابان رفتم اما قرعه به نام من نيفتاد. در حوادث ‏سال 60 و 61 دوبار از دست تروريست‌هاي مجاهدين خلق جان به در برده‌ام. در جنگ نيز احتمال شهادت ‏بود اما چنين نشد. تجربه نزديك به سه سال زندان نيز نشان مي‌دهد كه اگر 30 سال به طول مي‌انجاميد نيز ‏تاثيري در اراده‌ام نداشت؛ زيرا جز در چارچوب قانون و حقوق مسلم شهروندي خود عمل نكرده‌ام اما بطور ‏مشخص اين پرسش و درخواست را دارم كه: ‏

اينك شما به عنوان يك مقام مسئول كه طبق قانون موظف به تامين امنيت شهروندان هستيد بينديشيد چه بايد ‏كرد؟ شما خود را لختي جاي اين دادخواه بگذاريد و بگوييد اگر جاي من بوديد چه مي‌كرديد؟ آيا اين وضعيت ‏با بودن در زندان برايتان تفاوتي داشت و اين‌سو و آنسوي ديوار چه فرقي مي‌كرد؟ شما بگوييد خطوط قرمز ‏كجاست؟ به عنوان يك شهروند و نويسنده‌اي كه مي‌خواهد از حق آزادي بيان استفاده كند و حق انتقاد و مخالفت ‏و نوشتن و سخن گفتن براي او مانند حق آب و هوا است، كجا و چگونه بنويسد كه هر روز او را به دادگاه فرا ‏نخوانند؟ و تهديد به زندان نشود؟ اگر قرار باشد سخني باب ميل حاكمان گفته شود كه نيازي به آزادي بيان ‏نيست و در هر رژيمي همه در موافقت ورزيدن آزادند. چرا نمي‌توان با پيمودن مسير قانوني و تاسيس يك ‏NGO‏ غير دولتي، غير سياسي و غير انتقاعي و صرفا يك نهاد حقوق بشري فعاليت كرد و با فشارها و ‏تهديدهاي پيدا و پنهان مواجه نشد؟

گرچه نوشتاري كه آمد ذكر احوال شخصيه بود اما مهم‌ترين نكته و مقصود من از تظلم نامه اين است كه آنچه ‏گزارش شد در برابر رفتاري كه با هزاران شهروند ديگر در اين مرز و بوم رخ داده و مي‌دهد ناچيز و ‏بي‌رنگ است و به همين قياس مي‌توانيد دريابيد در دياري كه شما يكي ازمسئولان آن هستيد و بايد پاسخگوي ‏تك تك ستم‌هايي باشيد كه رخ مي‌دهند، چه مي‌گذرد. اين در حالي است كه طبق آموزه‌هاي اسلامي حتي اگر ‏خلخالي از پاي يك زن يهودي ربوده شود امام علي(ع) مي‌گويد سزاوار است مسلماني از شنيدن اين خبر جان ‏ببازد.‏

حضرت آيت الله هاشمي شاهرودي طبق اصل 156 قانون اساسي قوه قضاييه بايد پشتيبان حقوق فردي و ‏اجتماعي و مسئول تحقق بخشيدن به عدالت و عهده‌دار وظيفه گسترش عدل و آزادي هاي مشروع باشد. از ‏سوي ديگر جنابعالي بخشنامه حقوق شهروندي صادر كرده‌ايد كه در اواخر مجلس ششم به قانون تبديل شد و ‏پس از آن هم طرح تاسيس دادگاه حقوق بشر (يا حقوق شهروندي) را ارايه داده‌ايد، از اين رو اين نامه را ‏جهت اطلاع جنابعالي نوشته و منتظر پاسخ و نتيجه هستم. ‏
من همان دم كه وضو ساختم از چشمه عشق ‏
چار تكبير زدم يكسره بر آنچه كه هست
روندگان طريقت ره بلا ورزند
كه مرد راه نينديشد از نشيب و فراز ‏
براي شما آرزوي موفقيت و تندرستي روز افزون دارم.‏

صدها تن از دانشجويان از صبح ديروز طي تجمعي، خواهان آزادي احسان منصوري، احمد قصابان و مجيد توکلي سه ‏دانشجوي دانشگاه پلي تکنيک شدند که از ارديبشت سال جاري در زندان به سر مي برند و اکنون با احکام سنگين قضايي ‏مواجهند.‏

تجمع اگر چه در دانشگاه پلي تکنيک انجام شد اما، دهها تن از دانشجويان دانشگاههاي تهران، علامه طباطبايي و صنعتي ‏شريف به همراه جمعي از دانشجويان دانشگاه آزاد به هر ترتيب از حصارهاي امنيتي گذشتند و خود را به محل اين تجمع ـ ‏دانشکده ي پليمر دانشگاه پلي تکنيک ـ رساندند. ‏

عليرضا موسوي عضو شوراي مرکزي انجمن منتخب علامه و يکي از دانشجويان ممنوع الورود اين دانشگاه به خبرنگار ‏روز گفت: تا وقتي که ما را به خانه ي مان يعني دانشگاه علامه راه نمي دهند، همه ي دانشگاههاي کشور خانه ي ماست. ‏
اين در حاليست که انتظامات دانشگاه اميرکبير به منظور کنترل ورود دانشجويان به دانشگاه، با همکاري نيروهاي امنيتي، ‏از صبح امروز دو در اصلي دانشگاه، درهاي وليعصر و خيابان سعيد، را مسدود کرده و ورود دانشجويان تنها از درهاي ‏حافظ و خيابان رشت امکان پذير بود‎.‎

اعمال کنترل به نحوي بود که بعضي از اعضاي شوراي مرکزي دفتر تحکيم وحدت و انجمن اسلامي اميرکبير صبح امروز ‏پس ازدرگيري شديد با نيروهاي انتظامات دانشگاه توانستند وارد دانشگاه شوند. نيروهاي انتظامات دانشگاه با ضرب و شتم ‏محمداسماعيل سلمانپور، آرمان صداقتي و نريمان مصطفوي مانع ورود آن ها به دانشگاه شدند. به دنبال اين درگيري ‏هابلافاصله به درخواست مديريت دانشگاه، نيروهاي انتظامي از کلانتري ميدان فلسطين مقابل درهاي دانشگاه مستقر شدند. ‏
‏ سرانجام پس از درگيريهاي پراکنده ي دانشجويان با نيروهاي امنيتي و عليرغم تلاشهاي فراواني که براي جلوگيري از ‏برگزاري اين تجمع و تريبون آزاد دانشجويي تجمع با سرود يار دبستاني و فريادهاي "دانشجوي زنداني، بي هيچ قيد و ‏شرطي- آزاد بايد گردد" آغاز شد. ‏

تريبون اين "تريبون آزاد" از دوصندلي فلزي با روکش لاستيکي تشکيل مي شد که دانشجويان روي آن مي ايستادند و سخن ‏مي گفتند. بلند گوها نيز از کيفيت خوبي برخوردار نبودند اما به قول يکي از اعضاي شوراي مرکزي دفتر تحکيم، صداي ‏دانشجويان به قدر کافي "رسا" بود.‏

مجري برنامه که يکي از اعضاي انجمن اسلامي منتخب دانشگاه اميرکبير بود، تريبون آزاد را با شرح "داستان ستمهايي" ‏شروع کرد که بر پلي تکنيک رفته است.‏

پس از آن مجيد شيخ پور دانشجويي که او نيز به اتهام "دست داشتن در انتشار نشريات موهن" مدتي را به همراه توکلي، ‏منصوري و قصابان در زندان گذرانده است به ايراد سخناني پرداخت؛ شرح "شکنجه ي دانشجويان زنداني پلي تکنيک" ‏بخش عمده ي صحبتهاي او را تشکيل مي داد: بي خوابيها و بازجويي هاي شبانه، شکنجه هاي طاقت فرساي جسمي، کتک ‏زدن دست جمعي و ساعتها سر پا نگاه داشتن ليست شکنجه هايي را تشکيل مي داد که مجيد شيخ پور از آنها سخن گفت.‏

او همچنين اين سئوال را مطرح کرد که: " شما جز اعترافاتي که تحت اين شرايط طاقت فرسا گرفته شد چه سندي براي ‏محکوميت دوستان ما داشتيد؟ چرا فيلم هاي دوربينهاي مداربسته که مي توانست ثابت کند پخش اين نشريات کار کيست گم ‏شدند؟" شيخ پور با اشاره به حرفهاي احمدي نژاد که گفته بود به منتقدين خود پاداش مي دهد اضافه کرد: "زندان و شکنجه ‏پاداش شما به منتقدين است".‏

لابه لاي سخنان شيخ پور هم دانشجويان شعار مي دادند: دانشجوي زنداني- آزاد بايد گردد، مرگ بر ديکتاتور". شعارهايي ‏که بارها در طول اين مراسم از سوي دانشجويان سر داده شد.‏

علي نيکونسبتي عضو شوراي مرکزي دفتر تحکيم وحدت ديگر سخنران اين برنامه بود که سخنانش را با انتقاد شديد از ‏محمود احمدي نژاد آغاز کرد. او صدور حکم زندان براي دانشجويان را اقدامي در راستاي انحراف افکار عمومي از ‏‏"امتيازات اعطا شده به روسيه " دانست که به عقيده ي او از " قرارداد ترکمانچاي هم ننگين تر" بودند. نيکو نسبتي ‏دانشجويان امير کبير را قرباني انتقامجويي شخص محمود احمدي نژاد دانست. ‏

همچنين علي وفقي ديگر عضو شوراي مرکزي دفتر تحکيم وحدت نيز با انتقاد از احمدي نژاد به خاطر سرکوب منتقدين به ‏دفاع از دانشجويان زنداني پلي تکنيک پرداخت و انها را "قربانيان يک سناريوي بي آبروي امنيتي" توصيف کرد. وفقي ‏خطاب به احمدي نژاد گفت: " آقاي احمدي نژاد شما با سعه ي صدر و تحمل به سخنان رييس دانشگاه کلمبيا گوش کرديد. ‏من هم به عنوان يک دانشجوي ايراني مي خواهم يک چيز خطاب به شما بگويم خواهش مي کنم که با همان سعه ي صدر و ‏تحمل به حرف من هم گوش کنيد: آقاي احمدي نژاد! شما يک ديکتاتور حقير و کوچک هستيد." ‏

اين سخنان وفقي با تشويق شديد حضار رو به رو شد و بار ديگر شعار مرگ بر ديکتاتور که يک بار پيش از اين در 20 ‏آذر 1385 در سخنراني احمدي نژاد در پلي تکنيک شنيده شده بود و دو هفته پيش همزمان با سخنراني احمدي نژاد در ‏دانشگاه تهران نيز بارها سرداده شده بود، در صحن پلي تکنيک، در حاليکه تعداد زيادي از دانشجويان ديگر دانشگاهها نيز ‏با دانشجويان پلي تکنيک هم صدا شده بودند، طنين انداز شد.‏

يکي ديگر از اعضاي شوراي مرکزي انجمن منتخب پلي تکنيک با ايراد سخناني "دکتر رهايي" رييس دانشگاه امير کبير ‏راشديدا مورد انتقاد قرار داد. او گفت وقتي در دانشگاه ويرجينيا يک ديوانه ي جاني وارد دانشگاه شد و دانشجويان را به ‏رگبار بست، يک استاد دانشگاه يهودي خودش را سپر بلا کرد تا دانشجويانش را نجات دهد اما شما وقتي دانشجويانتان با ‏هجوم مواجه شدند نه تنها از حقوق آنها محافظت نکرديد بلکه خودتان شاکي آنها شديد و تن به همه جور همکاري با سرکوب ‏کنندگان دانشجويان داديد" اين اظهارات با فرياد "رهايي حيا کن، دانشگاه را رهاکن" و "رييس بي لياقت، خجالت خجالت" ‏دانشجويان تاييد شد.‏

سپس بيانيه ي انجمن اسلامي دانشگاه شريف توسط علي عبدي خوانده شد که در آن آمده بود: ‏
هنوز چند صباحي از موج صدور احکام سنگين دانشجويي براي دانشجويان دانشگاه¬هاي علامه و اميرکبير و تهران و ديگر ‏دانشگاه¬هاي سراسر کشور نمي¬گذرد و هنوز پروژه¬ي انحلال غير قانوني تشکل¬هاي منتقد دانشجويي و خاموش کردن صداي ‏مخالف و نيز برخورد با اساتيد دگرانديش و فعالين جامعه¬ي مدني را از ياد نبرده¬ايم که بار ديگر شمشير استبداد از غلاف ‏جهل بيرون آمد و سه دانشجوي دانشگاه پلي¬تکنيک، مجيد توکلي، احسان منصوري و احمد قصابان را به زير تيغ خود ‏کشيد؛ غافل از آنکه هيچ تيغي آن¬قدر برّا نيست که پويندگان راه دموکراسي و حقوق بشر را به زانو درآورد.زماني که رئيس ‏دولت نهم به همراهي تيم امنيتي خود پاي به دانشگاه پلي¬تکنيک گذاشت و حلقه¬به¬گوشان حکومت را براي شنيدن سخنانش ‏گردهم آورد باز اين فرياد حق¬طلبانه¬ي دانشجويان آزاده¬ي پلي¬تکنيک در دفاع از آزادي آکادميک و اعتراض به حضور ‏مجسم خودکامگي در دانشگاه بود که چونان پتکي بر سر رئيس دولت زده شد. همان زمان مي¬توانستيم حدس بزنيم که ‏استبداد تاب تحمل آزادي¬خواهي و حق¬طلبي ندارد و عنان از کف مي¬دهد و نقاب از چهره¬ي کريهش برخواهد کشيد. چند ماه ‏بعد نهادهاي امنيتي حکومت با پشتيباني سرسپردگان شبه¬نظامي¬شان در دانشگاه، دسيسه کردند و با چاپ مطالب موهن در ‏سه نشريه¬ي دانشجويي و انتساب آن¬ها به دانشجويان آزاده¬ي اميرکبير اقدام به ارعاب و احضار و دستگيري و بازداشت ‏طولاني مدت آنان کردند و در نهايت با صدور احکام سنگين براي دانشجويان، خشم و حقارت خويش را به رُخ همگان ‏کشيدند.‏

ما اعضاي شوراي مرکزي انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه صنعتي شريف در کنار دانشجويان ديگر دانشگاه¬هاي کشور ‏ضمن حمايت از سه دانشجوي دانشگاه پلي¬تکنيک و تأکيد بر بي¬گناهي آنان، انحصارطلبان را هشدار مي¬دهيم که پوشاندن ‏ضعف خويش در اداره¬ي کشور و پنهان¬کردن بي¬تدبيري¬شان در به انزوا کشاندن ايران در عرصه¬ي بين¬المللي، با اعمال ‏فشار به کنش¬گران جامعه¬ي مدني و سرکوب اعتراضات نه تنها چاره¬ي درد نيست که ايران به مرز قهقرا خواهد کشاند. ‏
‏ ‏
بعد از آن نوبت به رشيد اسماعيلي فعال دانشجوي دانشگاه علامه رسيد که به نمايندگي از طيف ليبرال جنبش دانشجويي ‏سخن بگويد. وي دانشجويان زنداني پلي تکنيک را "آزاد" توصيف و اضافه کرد: "اکنون در واقع اين صادر کنندگان اين ‏حکم ننگين و غير قانوني هستند که رفته رفته زنداني اعمال ضد حقوق بشري خود مي شوند."‏

او افزود: "در جمهوري اسلامي قرار بود مارکسيست ها هم از حق آزادي بيان برخوردار باشند اما حالا حتي مراجع شيعه ‏هم از اين حق برخوردار نيستند."‏

‏ اسماعيلي زندان را جايي براي قاتلين زنجيره اي و متجاوزين به حقوق مردم دانست نه دانشجويان.‏
پس از آن امير حسين ايرجي ديگر دانشجوي دانشگاه علامه و عضو شوراي مرکزي انجمن منتخب اين دانشگاه بيانيه ي اين ‏انجمن را قرائت کرد که در قسمتهايي از آن چنين آمده بود:‏

‏"اينجا ايران است. آزادترين کشور دنيا. اما اين آزادترين کشور دنيا سال نوي تحصيلي را در حالي آغاز کرد که ديگر در آن ‏سخن از دانشجويان زنداني و محروم از تحصيل تبديل به امري عادي و روزمره شده است. روز بيستم آذرماه سال 1385 ‏آقاي احمدي نژاد در دانشگاه پلي تکنيک، اعتراض دانشجويان به حضور خود را نشانه ي وجود آزادي بيان در کشور ‏دانست و خداي بزرگ را شاهد گرفت که نمي خواهد براي اين دانشجويان معترض مشکلي پيش بيايد. اکنون بسياري از ‏همان دانشجويان، طعم محروميت از تحصيل و ممنوعيت ورود به دانشگاه را چشيده اند؛ هشت نفرشان طعم زندان را؛ و سه ‏نفرشان که هنوز آزاد نشده اند، سه شنبه ي هفته ي گذشته پس از شش ماه بازداشت، جمعاً به هفت و نيم سال زندان محکوم ‏شدند. مسأله وقتي دردناک تر مي شود که بدانيم دادگاه بر اساس اعترافاتي که طبق گفته ي خود دانشجويان، تحت شکنجه ‏اخذ شده اند اين حکم را صادر کرده است. اين آزادترين کشور دنيا سال نوي تحصيلي را در حالي آغاز کرد که دانشگاه، ‏هرگز تا اين حد فشار چکمه ي سرکوب را بر گلوي خود احساس نکرده بود. دانشگاه علامه طباطبايي هم بهار علم و دانش ‏را با سي دانشجوي محروم از تحصيل آغاز کرد که حتي نمي توانند وارد خانه شان دانشگاه شوند. با دو دانشجوي زنداني به ‏نام هاي محبوبه مقدم و هدايت غزالي آغاز کرد که همکلاسي هايشان هنوز حتي نمي دانند اتهامشان چيست و يا اين که ‏بازداشت موقتشان چرا اين قدر طولاني شده است. در دانشگاههاي ديگر نيز سيل احکام انضباطي و قضايي است که براي ‏فعالان دانشجويي صادر مي شود.البته اين آزادترين کشور دنيا را فقط به دانشگاهش نمي شناسند. برخورد با فعالان مدني که ‏نمونه ي آن بازداشت عمادالدين باقي رييس کانون دفاع از حقوق زندانيان در هفته ي گذشته بود، نشان مي دهد که جامعه ي ‏مدني هم مشمول «آزادي مطلق» دولت نهم شده است که هفته ي گذشته شاهد جلوه هاي بيشتري از آن نيز بوديم، مانند ‏ممانعت از برگزاري نماز عيد فطر عده يي از فعالان سياسي در هنرستان کارآموز. حال تکليف آزادي هاي آکادميک در ‏دولتي که برگزاري يک نماز را بر نمي تابد معلوم است. انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه علامه، صدور حکم زندان براي ‏مجيد توکلي، احمد قصابان و احسان منصوري سه دانشجوي بي گناه پلي تکنيک را محکوم مي کند و سوال مي کند کدام ‏قانون و کدام خرد و کدام اخلاق و کدام شرع مي پذيرد که اعترافات تحت شکنجه، بعنوان مدرک براي محکوم کردن افراد ‏استفاده شوند؟ ما خواستار آزادي هر چه سريعتر اين سه دانشجو و نيز دادرسي عادلانه براي ديگر دانشجويان زنداني، ‏بخصوص دو دانشجوي زنداني دانشگاه علامه هستيم. و به دولت آقاي احمدي نژاد، دلسوزانه انذار مي دهيم که دست از ‏سرکوب دانشگاه بردارد زيرا دانشگاهي که با گورستان تفاوت نکند، بود و نبودش فرقي ندارد و بدون دانشگاه پويا و با ‏نشاط و منتقد، شعار اين دولت مبني بر "رسيدن به قله هاي علمي" افسانه يي بيش نخواهد بود."‏

علي عزيزي دانشجوي پلي تکنيک و عضو شوراي مرکزي دفتر تحکيم آخرين سخنران اين تريبون آزاد بود. او با اشاره به ‏سخنان آيت الله خامنه اي رهبر جمهوري اسلامي که "اعتراض و انتقاد" را حق دانشجو دانسته بود، پرسشهايي را در مورد ‏عملکرد برخي بخشهاي حکومت، خطاب به آيت الله خامنه اي مطرح و اضافه کرد که" منتظر پاسخ مي ماند". ‏
در پايان اين تريبون پيام سه دانشجوي در بند، مجيد توکلي، احمد قصابان و احسان منصوري که از زندان خطاب به ‏دانشجويان تجمع کننده صادر کرده بودند قرائت شد.آنها در اين پيام بار ديگر بر بي گناهي خود تاکيد کرده و کليه ي روند ‏دادرسي و بازپرسي خود را فاقد وجاهت قانوني دانسته بودند. اين سه دانشجو بار ديگر صراحتا اعلام کرده اند که در تمام ‏طول مدت بازداشت" شکنجه" شده اند. ‏

‏ پس از اتمام تريبون، دانشجويان در حالي که تصاوير سه دانشجوي در بند و پلاکاردهايي با مضامين «مرگ بر ديکتاتور» ‏و «دانشجوي سياسي آزاد بايد گردد»، در دست داشتند به سمت در وليعصر راهپيمايي کردند. دانشجويان شعار مي دادند: ‏‏«رهايي حيا کن دانشگاه رو رها کن»، «محمود احمدي نژاد- عامل تبعيض و فساد»، «رئيس بي لياقت استعفا استعفا»، ‏‏«مرگ بر ديکتاتور»، «دانشجوي زنداني آزاد بايد گردد»، «ايران شده فلسطين، مردم چرا نشستين».‏

‏ به غير از يار دبستاني و اي ايران، "دوباره مي سازمت وطن "نيز از ديگر شعرهايي بود که دانشجويان با هم زمزمه مي ‏کردند. در پايان اين تجمع درگيريهاي پراکنده اي خصوصا مقابل در خيابان رشت دانشگاه امير کبير روي داد. تاکنون خبر ‏موثقي از بازداشت احتمالي دانشجويان پس از خروج از دانشگاه نرسيده است.‏